اختلال اضطراب اجتماعی – علت، علایم، تست و درمان آن

روانپزشکی ۰۱ تیر ۱۳۹۸ بدون دیدگاه

هر آنچه که باید درباره اختلال اضطراب اجتماعی بدانید !

آیا با اختلال اضطراب اجتماعی آشنایی دارید ؟ آیا با آن مواجه شده اید ؟ بعضی از افراد در موقعیت هایی مانند سخنرانی یا مصاحبه شغلی، دچار دستپاچگی یا خجالت می شوند. اما اضطراب اجتماعی یا ترس اجتماعی چیزی فراتر از خجالت یا دستپاچگی گاه و بیگاه است.

در این اختلال ترس از خجالت کشیدنتان به قدری شدید است که برای اجتناب از شرایطی که این حالت را تحریک می کنند، مدت زمان زیادی را باید صرف کنید.

اما میزان این خجالت و دل شوره گرفتن در این شرایط مهم نیست، شما می آموزید که چگونه در موقعیت های اجتماعی احساس راحتی کرده و زندگی خود را اصلاح کنید.

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی چیست؟

اختلال اضطراب اجتماعی یا ترس اجتماعی چیست؟

اختلال اضطراب اجتماعی که با نام ترس اجتماعی نیز شناخته می شود، شامل ترس شدید از موقعیت های خاص اجتماعی است، مخصوصا مواقعی که ناآشنا بوده یا شما فکر می کنید که در معرض نگاه و ارزیابی دیگران قرار دارید.

این حالات می توانند به قدری ترسناک باشند که شما با فکر کردن به آنها نگران می شوید و مدت زمان زیادی طول می کشد تا از این شرایط خارج شوید، که این امر سبب اختلال در فرایند زندگی شما می شود.

اصول اختلال نگرانی یا ترس اجتماعی، ترس از مورد موشکافی یا قضاوت قرار گرفتن یا خجالت کشیدن در برابر مردم است.

شما ممکن است از این مساله واهمه داشته باشید که مردم در مورد شما فکر بد کنند یا در مقایسه با دیگران مناسب به نظر نرسید.

اگرچه شما ممکن است پی به این حقیقت ببرید که ترس شما از قضاوت شدن تا حدودی غیر منطقی و اغراق آمیز است، اما همچنان نمی توانید کمکی برای فائق آمدن به این حس کنید.

علت اختلال اضطراب اجتماعی

اگرچه ممکن است به نظر برسد که شما تنها فرد دارای این مشکل هستید اما در واقع اضطراب اجتماعی یک مساله شایع است.

بسیاری از افراد با این ترس ها دست و پنجه نرم می کنند. اما شرایطی که ممکن است سبب تحریک علائم اختلال اضطراب اجتماعی شود، فرق می کند.

بسیاری از افراد اضطراب اجتماعی را در موقعیت های اجتماعی تجربه می کنند. در مورد سایر افراد، نگرانی مرتبط با وضعیت های خاص اجتماعی است، مانند صحبت با یک غریبه، مشارکت در مهمانی ها یا سخنرانی در برابر حضار.

برخی از محرک های شایع اضطراب اجتماعی عبارتند از:

  • ملاقات با افراد جدید
  • داشتن صحبتی کوتاه
  • سخنرانی در برابر عموم
  • انجام کاری بر روی استیج
  • بودن در مرکز توجهات
  • دیده شدن در حین انجام کاری
  • دست انداخته شدن یا مورد انتقاد قرار گرفتن
  • صحبت با افراد مهم یا شخصیت های صاحب قدرت
  • صدا زدن فرد در کلاس درس
  • قرارهای عاشقانه
  • صحبت در یک جلسه
  • استفاده از اتاق های استراحت عمومی
  • امتحان دادن
  • خوردن و آشامیدن در جمع
  • برقراری تماس تلفنی
  • حضور در مهمانی ها و سایر گردهمایی های اجتماعی

علایم و نشانه های اختلال اضطراب اجتماعی

نمی توان فقط به خاطر دستپاچه شدن در شرایط اجتماعی نتیجه گیری کرد که شما دچار اختلال نگرانی یا ترس اجتماعی هستید.

بسیاری از افراد در مواقعی دچار خجالت یا دستپاچگی می شوند اما این خللی در تمامی کارهای روزانه آنها ایجاد نمی کند.

از طرف دیگر اختلال اضطراب اجتماعی کاملا در کارهای روزانه و روتین شما تداخل ایجاد کرده و سبب اضطراب شدید می شود.

مثلا کمی عصبی بودن قبل از ارائه یک سخنرانی طبیعی است اما اگر دچار اختلال اضطراب اجتماعی باشید، تا چند هفته قبل از سخنرانی اضطراب شما شروع شده و سبب مریضی شما می شود و یا در حین سخنرانی صدایتان طوری می لرزد که به سختی می توانید صحبت کنید.

علایم و نشانه های احساسی

خجالت کشیدن زیاد و نگرانی در هر وضعیت اجتماعی روزانه

نگرانی شدید روزها، هفته ها و حتی ماه ها قبل از وقوع یک وضعیت اجتماعی

ترس شدید از تحت نظر بودن یا قضاوت توسط دیگران، به خصوص افرادی که نمی شناسید

ترس از انجام کارهایی که سبب خجالت یا تحقیر شما شود

ترس از اینکه دیگران به خجالتی بودن شما توجه داشته باشند

علایم و نشانه های جسمانی

قرمزی یا سرخی صورت

تنگی نفس

دلدرد، حالت تهوع (مانند دلپیچه)

لرزیدن یا رعشه (همچنین لرزش صدا)

شدت گرفتن ضربان قلب یا احساس خفگی در قفسه سینه

تعریق یا گُر گرفتگی

احساس سرگیجه یا غش و ضعف

علایم و نشانه های رفتاری

اجتناب از موقعیت های اجتماعی تا آنجایی که سبب محدود شدن فعالیت ها یا مختل شدن زندگی شود

ساکت بودن یا ایستادن در مکان های خلوت به منظور فرار از توجه و خجالت

نیاز به همراهی شدن از طرف یک دوست به هر مکانی که می روید

نوشیدن الکل قبل از این گونه گردهمایی ها به منظور آرام نمودن تشویش

اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان

احساس خجالت در کودکان موضوع عجیبی نیست اما کودکانی که مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی هستند، تشویش زیادی در موقعیت های روزمره خود دارند، مانند بازی کردن با هم سن و سالان، خواندن مطلبی در کلاس، صحبت با بزرگسالان یا امتحان دادن.

اغلب کودکانی که دچار ترس اجتماعی هستند، از رفتن به مدرسه خودداری می کنند.

تست اضطراب اجتماعی

ممکن است تست‌های اختلال اضطراب اجتماعی زیر به شما در تشخیص اینکه آیا از اضطراب اجتماعی رنج می‌برید یا خیر، کمک کند…

بنابراین نتایج این اطلاعات نباید به منزله طبابت و جایگزین توصیه‌های پزشکتان تلقی شود.

اگرچه اضطراب اغلب اوقات یک پاسخ عادی به استرس و تنشی است که زندگی روزمره را پر کرده اما ممکن است برای خیلی از مردم مشکلی بزرگ محسوب شود.

به‌رغم نبود تست‌های آسان اختلال اضطراب اجتماعی اما علائم و نشانه‌های گوناگون شناخته‌شده‌ای وجود دارد که به شما در درک حالاتی که تجربه می‌کنید، کمک خواهد کرد.

آیا شما به علت احساس ناراحتی شدید از روبه‌رو شدن با غریبه‌ها یا ترس طاقت‌فرسا از انجام کاری یا گفتن حرفی که باعث شرمندگی‌تان شود، برنامه زندگی‌تان را تغییر می‌دهید؟

آیا هنگامی که از شما خواسته می‌شود در مقابل جمعی از مردم کاری را انجام دهید یا صحبت کنید، دچار مشکلاتی توأم با اضطراب شدید نظیر تپش قلب یا حتی لرزش و رعشه می‌شوید؟

آیا گاهی اوقات دچار فشار احساسی مانند تنفس کوتاه یا اینکه انگار قادر به تنفس نیستید، می‌شوید؟

آیا گاهی اوقات فشار احساسی را نظیر ترس از اینکه دارید دیوانه می‌شوید یا از دنیای واقعی جدا شده‌اید، تجربه می‌کنید؟

آیا از خوردن، نوشیدن یا نوشتن مطلبی در حضور جمعی از مردم واهمه دارید یا دست کشیده‌اید؟

آیا تعاملات اجتماعی با محل کار، آموزشگاه یا زندگی شخصی‌تان تعارض دارد؟

آیا هنگام حضور در جمع مردم احساس می‌کنید که مدام مورد قضاوت یا ارزیابی قرار می‌گیرید و حتی برای جلوگیری از بروز آن از این موقعیت‌ها دوری می‌کنید؟

آیا هنگام سر و کار داشتن با شخصیت‌های ذیصلاح نظیر استاد، رئیس یا افراد ذیصلاح دیگر دچار حالت عصبی، ترس یا ناراحتی شدید می‌شوید؟

آیا متوجه می‌شوید که ترس‌تان بیش از اندازه و غیرمنطقی است اما یارای مقابله با آن را ندارید؟

آیا اغلب اوقات از تلفن‌زدن به افراد ناشناس تحت فشار قرار می‌گیرید و از تماس با آنها خودداری می‌کنید؟

افرادی که تصور می‌کنند از یک یا چند مورد از این مشکلات رنج می‌برند، اغلب از شرایط خود احساس شرمساری می‌کنند و به پنهان‌کردن اضطرابشان به هر قیمتی خو گرفته‌اند.

آنچه مسلم است راه‌هایی برای کمک به شما وجود دارد و شما می‌توانید برای تشخیص قطعی به پزشک متخصص مراجعه کنید.

 

نحوه کنترل اختلال اضطراب اجتماعی

نکته ۱: چالش با افکار منفی

درحالی که به نظر می رسد هیچ راهی برای کنترل علائم اختلال اضطراب اجتماعی وجود ندارد، در واقع مسایل بسیاری هستند که می توانند راه گشا باشند. اولین مرحله به چالش کشیدن ذهنیت خودتان است.

کسانی که از این اختلال رنج می برند، افکار و عقیده های منفی زیادی دارند که به نگرانی ها و ترس هایشان نسبت داده می شود.

این افکار شامل موارد زیر می باشند:

  • می دانم که در نهایت مانند یک احمق به نظر خواهم رسید
  • صدایم شروع به لرزش خواهد کرد و خودم را تحقیر خواهم کرد
  • مردم فکر خواهند کرد که من یک احمقم
  • من حرفی برای گفتن نخواهم داشت، کسل کننده به نظر می رسد.

به چالش کشیدن این افکار منفی راهی موثر برای کاهش علائم اضطراب اجتماعی است.

مرحله ۱: افکار اتوماتیک منفی که سبب ایجاد ترس شما از موقعیت های اجتماعی می شود را مشخص کنید.

مثلا اگر نگران ارائه کاری بعدیتان هستید، فکر منفی مربوط به آن می تواند این باشد: من آن را خراب خواهم کرد، همه فکر می کنند که من کاملا بی کفایت هستم.

مرحله ۲: تحلیل و به چالش کشیدن این افکار. این امر کمک می کند که از خود سوالاتی درباره افکار منفی بپرسید:

آیا واقعا مطمئنم که قرار است ارائه را خراب کنم؟

یا حتی اگر دستپاچه بنظر برسم آیا لزوما همه فکر می کنند که من بی کفایتم؟

با این ارزیابی منطقی از افکار منفی خود، می توانید به تدریج آنها را با افکار واقعی تر و مثبت تر در موقعیت های اجتماعی جایگزین کنید که نگرانی شما را تحریک می کنند.

فکر کردن درباره نحوه تفکر و انجام کارهایتان می تواند ترسناک باشد اما فهمیدن علت نگرانی هایتان به شما جهت کاهش تاثیر منفی آنها بروی زندگیتان کمک خواهد نمود.

سبک فکرهای مخرب که سبب اضطراب اجتماعی شما می شوند

در صورت داشتن هریک از طرز تفکرات مخرب زیر از خودتان بپرسید:

خواندن ذهن:

فرض کنید که می دانید دیگران به چه فکر می کنند و به شما همانطور منفی می نگرند که خودتان باور دارید

پیشگویی:

پیش بینی آینده، معمولا وقتی که فکر می کنید بدترین حالت در حال رخ دادن است. شما فقط میدانید که اتفاقات بدی در حال رخ دادن هستند، پس تا قبل از آن موقعیت نگرانی شما تشدید می شود.

فاجعه:

خراب شدن خارج از تناسب کارها. مثلا دانستن اینکه مردم بفهمند شما دستپاچه هستید، وحشتناک یا فاجعه است.

شخصی سازی:

فرض اینکه مردم بگونه ای منفی روی شما متمرکز هستند و اینکه فکر کنید هرکاری که با دیگران می کنند به شما مرتبط است.

نکته ۲: بجای تمرکز روی خود، روی دیگران متمرکز شوید

وقتی در موقعیتی اجتماعی باشیم که سبب دستپاچگیمان شود، بیشترمان می خواهیم که از افکار و احساسات نگران کننده خلاص شویم.

ممکن است خود را مجاب کرده باشید که همه به شما می نگرند و در حال قضاوت شما هستند.

تمرکز شما بروی حساسیت های بدنیتان است و امیدوارید که با توجه بیشتر به آنها بتوانید آنها را کنترل کنید. اما این تمرکز بیش ازحد شما را از میزان دستپاچه بودنتان آگاه کرده و باعث نگرانی بیشتر می شود.

همچنین مانع از تمرکز کامل بروی صحبت های اطرافیان یا کاری می شود که در حال انجامش هستید.

تغییر نگرش از تمرکز داخلی به تمرکز بروی دیگران باعث کاهش اضطراب اجتماعی می شود.

گفتن این مساله ساده تر از انجام آن است اما شما نمی توانید هم زمان دو چیز را باهم انجام دهید.

هرچه بیشتر به مسایل اطرافتان اهمیت دهید، کمتر تحت تاثیر نگرانی خود خواهید بود.

تمرکز خود را متوجه افراد دیگر کنید:

اما نه بروی آنچه که درباره خود می اندیشید! در عوض، برای سرگرم کردن آنها تمامی تلاش خود را کنید و یک رابطه واقعی ایجاد کنید.

به یاد داشته باشید که نگرانی آنقدرها هم که شما فکر می کنید مشهود نیست، حتی اگر کسی متوجه نگرانی شما شود، این بدان معنا نیست که فکر بدی راجع به شما می کند.

آنها هم اگر در موقعیت شما باشند همینقدر نگران خواهند شد یا ممکن است در گذشته این حس را تجربه کرده باشند.

واقعا به چیزی که گفته می شود گوش کنید:

نه به افکار منفی خود.

بر روی زمان حال تمرکز کنید:

بجای نگرانی درباره آنچه که می خواهید بگویید یا سرزنش خود بخاطر آنچه که گذشته، بروی زمان حال متمرکز شوید.

فشار بهترین بودن را کنار بگذارید:

در عوض بروی توجه و خلوص رفتارتان متمرکز شوید، ویژگی هایی که افراد قدردارن آنها خواهند بود.

نکته ۳: یاد بگیرید که تنفس خود را کنترل کنید

وقتی نگران می شوید، تغییرات زیادی در بدنتان اتفاق می افتد. یکی از اولین تغییرات این است که تنفس شما شدت می یابد.

تنفس بیش از حد سبب برهم زدن تعادل اکسیژن و دی اکسید کربن در بدن و افزایش علائم جسمی حاصل از نگرانی می شود، مانند سرگیجه، احساس خفقان، افزایش ضربان قلب و گرفتگی عضلات.

با فراگیری تنفس آهسته تر می توانید علائم فیزیکی ناشی از نگرانی را تحت کنترل بگیرید. انجام ورزش های تنفسی زیر می تواند به آرامشتان کمک کند:

  • به راحتی با کمری صاف و شانه هایی غیر منقبض بروی صندلی بنشینید. یک دست را روی قفسه سینه و دیگری را روی شکم قرار دهید.
  • بمدت ۴ ثانیه هوا را عمیقا از طریق بینی استنشاق کنید. دستی که روی شکمتان قرار گرفته می بایست بالا بیاید و دستی که روی قفسه سینه بوده باید حرکت کمی داشته باشد.
  • نفس خود را بمدت ۲ثانیه نگه دارید.
  • سپس هوا را از طریق دهان به مدت ثانیه بیرون بدهید و تا آنجایی که می توانید هوای بیشتری را خارج کنید. هم زمان با بازدم، دستی که روی قفسه سینه بوده می بایست حرکت کند اما دست دیگر باید حرکت کمی داشته باشد.
  • تنفس را با استفاده از بینی و دهان ادامه دهید. بروی الگوی آهسته و پیوسته ۴ ثانیه دم، ۲ ثانیه حبس و ۶ ثانیه بازدم تمرکز کنید.

نکته ۴: با ترس هایتان مواجه شوید

یکی از موثرترین کارها جهت فائق آمدن بر اختلال اضطراب اجتماعی، بجای پرهیز از موقعیت های اجتماعی، مواجه شدن با موقعیت هایی است که از آنها ترس دارید. اجتناب سبب استمرار این اختلال می شود.

درحالی که اجتناب از موقعیت های تحریک کننده نگرانی می تواند به داشتن حس بهتر در کوتاه مدت کمک کند، اما در بلند مدت از احساس راحتی بیشتر در موقعیت های اجتماعی و یادگیری نحوه کنار آمدن با مساله جلوگیری می نماید.

در حقیقت هرچه بیشتر از یک موقعیت ترسناک اجتناب کنید، ترستان بیشتر می شود.

پرهیز همچنین از انجام کارهایی که دوست دارید یا دستیابی به اهدافی که می خواهید جلوگیری می کند.

مثلا ترس از صحبت کردن، مانع از به اشتراک گذاشتن ایده هایتان در کار، ایستادن در کلاس درس یا داشتن دوستان جدید می شود.

درحالی که به نظر فائق آمدن بر اینگونه ترس ها ناممکن است، می توانید هربار با برداشتن گام های کوچک این کار را انجام دهید.

کلید حل مساله شروع با موقعیتی است که می توانید آن را مدیریت کنید و به تدریج راه خود را در موقعیت های چالش برانگیز تر باز کنید و با ایجاد اعتماد به نفس و مهارت های مقابله با این شرایط، از نردبان نگرانی بالا بروید.

مثلا گپ زدن با افراد غریبه سبب نگرانی شما می شود، می توانید با همراهی یک دوست خارج از مهمانی شروع کنید.

وقتی در آن مرحله احساس راحتی کردید، می توانید خود را به فرد جدیدی معرفی کنید. برای بالا رفتن از نردبان نگرانی:

سعی نکنید بلافاصله با بزرگترین ترستان مواجه شوید:

حرکت سریع، عکس العمل سریع یا فشار آوردن به مسایل، هرگز ایده خوبی نیست. این می تواند سبب تقویت و شعله ور تر شدن نگرانی شما شود.

صبور باشید:

فائق آمدن بر اضطراب اجتماعی زمان بر است و نیاز به تمرین دارد.این یه فرایند تدریجی و قدم به قدم است.

برای حفظ آرامش خود از مهارت هایی استفاده کنید که آموخته اید:

مانند تمرکز بروی تنفس و به چالش کشیدن افکار و تصورات منفی.

تعامل اجتماعی با همکاران: نمونه ای از بالا رفتن از نردبان نگرانی

مرحله ۱: به همکارنتان سلام دهید

مرحله ۲: از همکارانتان سوالاتی راجع به نحوه انجام وظایف بپرسید

مرحله ۳: از همکارانتان بپرسید که آخر هفته را چگونه گذراندند.

مرحله ۴: در وقت های آزاد در اتاق استراحت کارمندان بنشینید

مرحله ۵: ناهار را در اتاق استراحت میل کنید

مرحله ۶: همزمان با خوردن غذا در اتاق استراحت با همکاران صحبت کوتاهی داشته باشید (مثلا درباره آب و هوا، ورزش، اتفاقات کنونی…)

مرحله ۷: از همکارتان بخواهید که قهوه را پس از کار باهم میل کنید

مرحله ۸: با گروهی از همکاران ناهار را خارج از شرکت صرف کنید

مرحله ۹: اطلاعات شخصی خود را با همکارانتان در میان بگذارید.

مرحله ۱۰: اقدام به برگزاری جشنی با همکاران کنید.

نکته ۵: تلاش کنید که اجتماعی تر شوید

فعالانه بدنبال محیط های اجتماعی بودن نیز راه موثر دیگری برای به چالش کشیدن ترس ها و فائق آمدن بر اضطراب اجتماعی است. راه کارهایی که در ادامه آمده، روشی مثبت برای شروع تعامل با دیگران به شکلی کارآمد است:

در کلاس های کسب مهارت اجتماعی یا آموزش بیان شرکت کنید:

این کلاس ها اغلب در مراکز آموزش بزرگسالان یا کالج های اجتماعی برگزار می شود.

بصورت داوطلبانه کارهایی را انجام دهید که از آن لذت می برید:

مانند بیرون بردن سگ ها یا برپا کردن چادر، هرچیزی که همزمان با وقت گذرانی شما با افراد دارای تفکرات مشابه، سبب تمرکز شما شود.

بر روی مهارت های ارتباطی خود تمرکز کنید:

روابط خود به ارتباطات واضح و هوشیارانه از نظر احساسی بستگی دارند. اگر فکر می کنید که دربرقراری ارتباط با دیگران مشکل دارید، یادگیری مهارت های اولیه هوش احساسی می تواند کمکتان کند.

نکاتی که کمکتان می کنند حتی با وجود خحالتی بودن یا ناشی بودن در روابط اجتماعی، دوستانی برای خود بیابید

مهم نیست که در جمع افراد دیگر چقدر خجالتی یا ناشی باشید، می توانید نحوه آرام کردن افکار خود منتقد را فرا بگیرید، اعتماد به نفستان را ارتقاء دهید و در روابطتان با دیگران حس اطمینان و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید.

شما نباید شخصیت خود را تغییر دهید. با یادگیری آسان مهارت های جدید و استفاده از دیدگاهی متفاوت، می توانید بر ترس های خود غلبه کرده و روابط ارزشمند خود را ایجاد نمایید.

نکته ۶: یک سبک زندگی ضد نگرانی را برگزنید

عقل و بدن ذاتا بهم متصلند و طی شواهد بسیاری مشخص شده است که نحوه رفتار شما با بدنتان تاثیر شگرفی بروی سطوح نگرانی، توانایی شما در مدیریت علائم نگرانی و اعتماد به نفس کلی شما دارد.

درحالی که تغییر در سبک زندگی به تنهایی برای فائق آمدن بر ترس اجتماعی یا اختلال اضطراب اجتماعی کافی نیست، می توانید فرایند کلی درمان را حمایت کنید.

نکات زیر درباره سبک زندگی به شما جهت کاهش سطوح نگرانی و ایجاد مراحل درمان موفق کمک می کنند:

استفاده از کافئین را محدود نموده یا آن را قطع کنید:

قهوه، چای و نوشابه و نوشیدنی های انرژی زا همانند محرک هایی هستند که سبب افزایش علائم نگرانی می شوند. استفاده از کافئین را یا به کل قطع کرده یا مصرف آن را کاهش داده و به استفاده در صبح محدود کنید.

فعال شوید:

در صورت امکان داشتن فعالیت روزانه به مدت ۳۰ دقیقه را در اولویت قرار دهید. اگر از ورزش کردن بیزارید، سعی کنید این کار را با چیزی که از آن لذت می برید توامان کنید، مانند دیدن مغازه ها و رقصیدن با آهنگ مورد علاقه تان.

چربی امگا ۳ بیشتری به رژیم غذایی خود بیافزایید:

اسیدهای چرب امگا ۳ سبب تقویت مغز شده و خلق و خو، دیدگاه و توانایی فرد در کنار آمدن با نگرانی را بهبود می بخشند. ماهی چرب (سالمون، شاه ماهی، ماهی خال مخالی، ماهی کولی و ساردین)، جلبک دریایی، بذر کتان و گردو بهترین منابع امگا ۳ هستند.

به اندازه کافی بنوشید:

ممکن است برای آرام کردن تشویش خود عادت به نوشیدن الکل قبل از یک موقعیت اجتماعی داشته باشید، اما الکل سبب افزایش خطر حمله تشویشی خواهد شد.

ترک سیگار:

نیکوتین یک محرک قوی است. برخلاف باور عموم، سیگار بجای کاهش نگرانی منجر به افزایش آن می شود.

به اندازه کافی خواب با کیفیت داشته باشید:

وقتی از خواب کافی محروم باشید، بیشتر در معرض آسیب نگرانی خواهید بود. استراحت کافی به آرام بودنتان در موقعیت های اجتماعی کمک خواهد کرد.

درمان اختلال اضطراب اجتماعی

اگر تکنیک های خود درمانی بالا را امتحان کرده اید اما هنوز قادربه کنار آمدن با این نگرانی نیستید، ممکن است نیاز به کمک یک متخصص داشته باشید.

در میان تمام درمان های حرفه ای موجود، مشخص شده است که رفتار درمان شناختی (CBT) بهترین راه برای درمان اختلال اضطراب اجتماعی است.

CBT براین اساس است که نوع فکر شما بروی احساستان و احساس شما بروی رفتارتان تاثیر می گذارد.

بنابراین اگر نوع تفکرتان را درباره موقعیت های اجتماعی که سبب نگرانیتان می شود، تغییر دهید، می توانید احساس و عملکرد بهتری داشته باشید.

CBT برای ترس اجتماعی شامل موارد زیر است:

– یادگیری نحوه کنترل علائم جسمانی نگرانی بواسطه تکنیک های رها سازی و ورزش های تنفسی

– به چالش کشیدن افکار منفی و مخرب که سبب تحریک نگرانی شده و جایگزینی آنها با دیدگاه های متعادل تر.

– بجای پرهیز، مواجه تدریجی و سیستماتیک با موقعیت های اجتماعی که از آن هراس دارید.

چنانچه با انجام این تمارین و فعالیت ها هنوز مشکل شما به قوت خود باقی است، می توانید از حمایت و راهنمایی های یک درمانگر کمک بگیرید.

نقش بازی کردن، یادگیری مهارت های اجتماعی و سایر تکنیک های CBT اغلب بخشی از یک گروه درمان است.

گروه درمانی از عمل، ویدئو و مشاهده، مصاحبه های ساختگی و فعالیت های دیگر در حالاتی استفاده می کند که در دنیای واقعی سبب نگرانی شما می شوند.

با تمرین و آماده شدن برای حالاتی که از آن ترس دارید، شما به تدریج آسوده تر شده و نگرانی شما کاهش خواهد یافت.

داروهای مورد استفاده در اختلال اضطراب اجتماعی

معمولا در بهبود علائم اضطراب اجتماعی از دارو استفاده می شود اما این یک درمان نیست.

دارو زمانی موثر خواهد بود که در کنار تکنیک های درمانی و خود امدادی استفاده شود و ریشه علت این اختلال را نیز مورد توجه قرار دهد.

در درمان اضطراب اجتماعی از سه نوع دارو استفاده می شود:

مسدود کننده های بتا برای بهبود عملکرد نگرانی استفاده می شوند.

این داروها بروی علایم احساسی نگرانی تاثیری ندارند و فقط می توانند علائم جسمی مانند لرزش دست و صدا، تعریق و تشدید ضربان قلب را کنترل کنند.

داروهای ضد افسردگی زمانی موثر خواهند بود که اختلال اضطراب اجتماعی شدید یا ضعیف باشد.

بنزودیازپین ها داروهای ضد نگرانی با تاثیرگذاری سریع هستند.

هرچند این داروها اعتیاد آور و مسکن هستند و تنها در حالتی تجویز می شوند که داروهای دیگر کارایی نداشته باشند.

منبع: هلپ گاید

توجه: مطالب بخش پزشکی و سلامت سایت تاروت رنگی فقط جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارند. این مطالب توصیه پزشکی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان کرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *