آسم – علایم، علت، پیشگیری، تشخیص و درمان آن

ریه و مشکلات تنفسی ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ بدون دیدگاه

آسم چیست ؟

آسم (asthma) یک بیماری التهابی در مسیرهای هوایی شش هاست. این بیماری سبب دشوار شدن تنفس و حتی غیر ممکن شدن برخی فعالیت های جسمی می شود.

طبق گزارشات مزاکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، حدود ۲۷ میلیون امریکایی مبتلا به آسم هستند. این یک وضعیت مزمن شایع در میان کودکان امریکایی است: از هر ۱۲ کودک یک نفر به آسم مبتلاست.

برای درک این بیماری، می بایست درک درستی درباره اتفاقی داشته باشید که در حین تنفس می افتد.

در حالت عادی با هر نفسی که می کشید، هوا از طریق بینی وارد گلو، مسیرهای هوایی و در نهایت شش ها می شود. مسیرهای کوچک هوایی بسیاری در شش های شما وجود دارند که اکسیژن را از هوا وارد جریان خون می کنند.

علائم این بیماری وقتی ظاهر می شوند که مسیرهای فرعی هوا ورم نموده و عضلات اطراف آنها ضخیم می شوند. سپس این مسیرها توسط مخاط پر شده و مقدار هوایی که باید در جریان باشد را کاهش می دهند.

این حالات سبب حمله آسمی، سرفه و گرفتگی سینه می شود که در آسم شایع است.

علائم آسم

علائم آسم

علائم آسم عبارتند از:

  • سرفه مخصوصا در شب، هنگام خنده یا طی ورزش
  • خس خس، که صدایی جیغ و سوت مانند است که در هنگام تنفس ایجاد می شود
  • تنگی قفسه سینه
  • تنگی نفس
  • خستگی

نوع این بیماری تعیین کننده علائمی است که تجربه می کنید.

هر کسی که مبتلا به آسم می شود، لزوما نباید این علائم را تجربه کند. اگر فکر می کنید که علائمی که تجربه کرده اید می توانند علامت وضعیت شبیه به این بیماری باشند، به پزشک مراجعه کنید.

اولین مشخصه داشتن آسم لزوما داشتن یک حمله واقعی آسمی نیست. در عوض بدنبال برخی علائم اولیه از این بیماری باشید که تجربه کرده اید.

علت آسم

برای آسم تنها یک علت واحد وجود ندارد. در عوض، محققان براین باورند که وضعیت تنفس تحت تاثیر عوامل مختلفی است. این عوامل عبارتند از:

ژنتیک:

اگر یکی از والدین آسم داشته باشد، احتمال توسعه آن در کودک نیز بیشتر است

سابقه عفونت های ویروسی:

افراد با سابقه عفونت های ویروسی طی دوران کودکی، احتمال بیشتری در ابتلا به این بیماری دارند.

فرضیه بهداشت:

این فرضیه اذعان می دارد که نوزادان در سال ها و ماه های اولیه به اندازه کافی در معرض باکتری قرار گرفته اند. بنابراین سیستم ایمنی آنها به اندازه ای قوی نشده که بتواند با این بیماری و سایر وضعیت های مشابه مبارزه کند.

قرار گیری در معرض حساسیت زاهای اولیه:

تماس مداوم با حساسیت زاهای احتمالی و محرک ها می تواند خطر توسعه آسم را افزایش دهد.

محرک های علایم آسم

وضعیت ها و عوامل محیطی مشخصی می تواند سبب تحریک علائم آسم شوند.

– این محرک ها عبارتند از:

بیماری:

بیماری های تنفسی مانند آنفولانزا و ذات الریه می توانند سبب تحریک حملات آسمی شوند.

ورزش:

حرکات زیاد می تواند تنفس را مشکل کند

محرک های موجود در هوا:

افراد مبتلا به این بیماری ممکن است به محرک هایی مانند عطرهای شیمیایی، عطرهای تند و سیگار حساسیت داشته باشند.

حساسیت زاها:

هرز گردهای حیوانی، گرد و خاک تنها مثال هایی از عوامل حساسیت زا هستند که سبب تحریک علائم می شوند.

شرایط سخت آب و هوایی:

شرایطی مانند آب و هوای بسیار مرطوب یا کم دما، می تواند سبب تحریک آسم شود.

احساسات:

فریاد زدن، خندیدن یا گریستن سبب تحریک حمله می شوند.

 

دلایل زیاد دیگری نیز برای این محرک ها وجود دارد.

درمان آسم

درمان آسم را می توان در سه دسته اولیه جای داد:

– ورزش های تنفسی

– نجات یا درمان های کمک های اولیه

– داروهای طولانی مدت برای کنترل آسم

پزشک می تواند براساس نوع این بیماری، سن و محرک ها، یک درمان یا ترکیبی از درمان ها را تعیین نماید.

ورزش های تنفسی

این ورزش ها می تواند به ورود و خروج هوای بیشتر به داخل شش ها کمک کنند. با گذر زمان، این ورزش می تواند سبب افزایش ظرفیت شش ها و قطع علائم شدید آسم شود. پزشک یا درمانگر می تواند به شما جهت یادگیری ورزش های تنفسی برای این بیماری کمک کند.

رهایی یا درمان های اولیه

این داروها تنها می بایست در زمان حمله آسمی استفاده شوند. داروها سبب بهبود سریع شده و به تنفس مجدد کمک می کنند.

این داروها عبارتند از:

  • استنشاق کننده ونبولایزر، که در مواقعی استفاده می شوند که نیاز به استنشاق عمیق هوا به داخل شش ها باشد
  • دیلاتور نایژه که برای شل کردن عضلات منقبض در شش ها استفاده می شود
  • ضد االتهابات، که التهاب شش ها را هدف می گیرند که مانع از تنفس شما می شوند

اگر فکر می کنید کسی را که می شناسید دچار حمله آسم شده، می بایست او را به سمت بالا نشانده و اسپری یا نبولایزرش را به او بدهید. فشردن دو تا ۶ بار اسپری سبب بهتر شدن علائم فرد می شود.

اگر علائم بیش از ۲۰ دقیقه به طول بیانجامند و اگر دور دوم اسپری افاقه نکند، باید به پزشک مراجعه شود.

داروهای طولانی مدت برای کنترل آسم

برای پیشگیری از علائم، می بایست این داروها را بصورت روزانه استفاده کرد. برخی درمان های نجات بخش مانند اسپری و نبولایزر را می توان روزانه استفاده کرد. هر چند پزشک می بایست مقدار آنها را تنظیم کند.

برای درمان این بیماری از داروهای مختلفی استفاده می شود.

درمان های خانگی برای آسم

در کل داروهای بدون نسخه (OTC) و درمان های جایگزین برای درمان آسم توصیه نمی شوند. این بیماری در صورت درمان نادرست، می تواند زندگی فرد را تهدید کند.

هرچند این درمان های خانگی می توانند پیشروی علائم را متوقف نموده و در وضعیت اضطراری موثر باشند:

قهوه یا چای کافئین دار:

مواد شیمیایی موجود در کافئین همانند داروی تئوفیلین برای درمان آسم عمل می کند. کافئین، مسیرهای هوایی را گشوده و طی ۴ ساعت سبب بهتر شدن علائم این بیماری می شود.

روغن اسانس ها:

استشمام روغن اسانس اکالیپتوس می تواند مشکلات تنفسی ناشی از این بیماری را بهبود ببخشد. روغن اسانس اسطوخودوس و ریحان نیز موثر است. هرچند در برخی افراد، استشمام روغن اسانس ها سبب بدتر شدن بیماریشان می شود. عطرهای تند و مواد شیمیایی می توانند سبب تحریک آسم و بدتر شدن علائم شوند.

روغن خردل:

این روغن چرب را که از دانه های له شده خردل بدست می آید، می توان برای باز کردن مسیرهای هوا بر روی پوست ماساژ داد. روغن خردل با روغن عصاره آن فرق می کند، روغن عصاره خردل را نباید مستقیما بر روی پوست استفاده کرد.

درمان های خانگی دیگری نیز وجود دارند که می توان از آنها برای بهبود علائم حمله آسم استفاده کرد.

آسم برونشیت

آسم برونشیت، نام دیگر شایع ترین نوع بیماری است. علائم آن شامل سرفه، خس خس، گرفتگی قفسه سینه و تنگی نفس است.

در صورتی که نام نوع خاصی از این بیماری ذکر شود، بیشتر منابع مربوط به آسم، درباره آسم برونشیت می باشند.

برونشیت در مقایسه با آسم

برونشیت و آسم با وجود داشتن علائم مشابه، دو وضعیت مرتبط نیستند. هر دوی آنها منجر به مسیرهای هوایی ملتهب می شوند که تنفس را دشوار می سازند اما تمایزات کلیدی سبب جدا شدن آنها از هم می شود.

مثلا برونشیت در هنگام سرفه سبب ایجاد خلط غلیط، تب و لرز و درد بدن می شود. اما آسم چنین علائمی ندارد.

برونشیت همانند آسم می تواند حاد باشد یا مزمن باشد، یعنی با درمان می توان به علائم پایان داد. هر دو نوع برونشیت مزمن یا حاد می بایست بمنظور اجتناب از بدتر شدن علائم درمان شوند.

انواع

شایع ترین نوع آسم، آسم برونشیتی است، که بر روی نایژه در شش ها تاثیر می گذارد.

اشکال دیگر این بیماری شامل آسم دوران کودکی و آسم شروع بزرگسالی است. در آسم دوران بزرگسالی، علائم حداقل تا سن ۲۰ سالگی ظاهر نمی شوند.

در ادامه به توصیف انواع دیگر آسم می پردازیم.

آسم آلرژیک (آسم بیرونی)

حساسیت زاها سبب تحریک این نوع بیماری می شوند. این حساست زاها عبارتند از:

  • هرز گردهای حیوانات خانگی مانند گربه و سگ
  • غذا
  • کپک
  • گرده
  • گرد و خاک

آسم آلرژیک بیشتر فصلی است، زیرا اغلب با حساسیت های فصلی توام می شود.

آسم غیر آلرژیک (آسم داخلی)

محرک های موجود در هوا که مرتبط با آلرژی ها نیستند، سبب تحریک این نوع آلرژی می شوند. این محرک ها عبارتند از:

  • بوی چوب سوخته یا سیگار
  • هوای سرد
  • هوای آلوده
  • بیماری های ویروسی
  • خوش بو کننده های هوا
  • محصولات شوینده خانگی
  • عطرها

آسم کاری

این نوع آسم نوعی است که در توسط محرک های موجود در محل کار ایجاد می شود. این محرک ها عبارتند از:

  • گرد و خاک
  • رنگ
  • گازها و دودها
  • مواد شیمیایی صنعتی
  • پروتئین های حیوانی
  • مواد پلاستیکی

این محرک ها در دامنه وسیعی از صنایع مانند کشاورزی، نساجی، چوب بری و تولید وجود دارند.

برونش تحریک شده از طریق ورزش (EIB)

EIB معمولا بر روی افرادی تاثیر می گذارد که چند دقیقه از ورزش را شروع کرده اند یا ۱۰-۱۵ دقیقه از فعالیت جسمانیشان گذاشته است. این وضعیت در گذشته با عنوان آسم تحریک شده از طریق ورزش شناخه می شد (EIA).

حدود ۹۰% افراد مبتلا به این نوع بیماری، EIB را نیز تجربه می کنند اما فردی که به EIB مبتلاست انواع دیگر آسم را نخواهد داشت.

آسم شبانه

در این نوع آسم، علائم در هنگام شب وخیم می شوند.

محرک هایی که بنظر در هنگام شب ظاهر می شوند شامل هرز گردهای حیوانی و گرد و غبار هستند. چرخه طبیعی بدن برای خواب می تواند سبب آسم شبانه شود.

نوع سرفه ای آسم (CVA)

این نوع از آسم دارای علائم رایج این بیماری مانند خس و خس و تنگی نفس نیست. CVA بواسطه سرفه خشک و مستمر شناخته می شود.

تشخیص

آزمایش یا تست واحدی برای تعیین وجود این بیماری در شما یا کودکتان وجود ندارد. در عوض پزشک از معیارهای مختلفی برای تعیین علائمی که ممکن است نشان دهنده آسم باشند، استفاده می کند.

مواردی که در ادامه آمده به تشخیص این بیماری کمک می کنند:

سابقه سلامت:

اگر در خانواده فردی با اختلال تنفسی دارید، خطر شما بالاتر می رود. پزشک خود را در جریان این ارتباط ژنتیکی قرار دهید.

تست جسمی:

پزشک با گوشی طبی به تنفس شما گوش می دهد. همچنین پزشک می تواند یک آزمایش پوستی ترتیب دهد و به دنبال علائم یک واکنش آلرژیک مانند اگزما یا کهیر باشد. آلرژی ها خطر این بیماری را افزایش می دهند.

تست های تنفسی:

پزشک می تواند از تست های عملکردی ریوی (PFT) برای اندازه گیری جریان هوا در داخل شش ها و بیرون از آن استفاده کند.

در رایج ترین تست که اسپیرومتری نامیده می شود، فرد در داخل وسیله ای می دمد که می تواند سرعت هوا را اندازه گیری کند.

پزشکان اغلب تست های تنفس را در کودکان زیر ۵ سال انجام نمی دهند زیرا داشتن جوابی صحیح مشکل است. در عوض برای کودک داروهای آسم را تجویز نموده و منتظر بهبود علائم می مانند.

اگر علائم بهتر شوند، پس احتمال کودک مبتلا به آسم است.

در بزرگسالان، در صورت مشاهده آسم در آزمایشات، پزشک یک اسپری یا سایر داروهای مربوط به آسم را تجویز خواهد کرد.

اگر با مصرف این داروها علائم بهبود یافت، پزشک به درمان وضعیت شما بعنوان فرد مبتلا به آسم ادامه می دهد.

پیشگیری

از آنجایی که محققان هنوز به دنبال علت دقیق این بیماری هستند، دانستن اینکه چگونه می توان از وضعیت التهابی جلوگیری کرد، چالش برانگیز است.

هر چند اطلاعات بیشتری درباره پیشگیری از حملات آسمی مشخص شده است. این استراتژی ها عبارتند از:

پرهیز از محرک ها:

خلاصی از مواد شیمیایی، عطرها یا محصولاتی که سبب ایجاد مشکلات تنفسی در گذشته شده اند

کاهش در معرض قرار گیری آلرژی زاها:

اگر شما این آلرژی زاها را شناسایی کرده اید، مانند گرد و غبار و کپک که سبب تحریک حملات آسم می شوند، تا آنجایی که می توانید از آنها پرهیز کنید.

استفاده از آمپول های ضد آلرژی:

ایمن درمانی آلرژی نوعی از درمان است که به تغییر سیستم ایمنی بدن شما کمک می کند. با تزریق روتین آمپول ها، بدن شما حساسیت کمتری به هرگونه محرکی نشان می دهد که با آن مواجه می شوید.

استفاده از داروهای پیشگیری:

پزشک ممکن است داروهایی را با مصرف روزانه تجویز کند. این دارو را می توان در کنار دارویی که در مواقع اضطراری مصرف می کنید، استفاده کرد.

پزشک می تواند در تهیه برنامه ای منسجم کمکتان کند که مشخص شود چه زمانی از چه درمانی می بایست استفاده شود.

آسم در کودکان

آسم در کودکان

آسم در کودکان

حدود ۶ میلیون کودک در امریکا مبتلا به آسم هستند. بیشتر آنها اولین علائم این بیماری مزمن را در سن ۵ سالگی تجربه می کنند.

تشخیص آسم در کودکان دشوار است. مسیرهای هوایی آنها بخاطر جثه ای که دارند در حال حاضر کوچک است. بیماری های رایج دوران کودکی مانند سرما خوردگی سر و سینه می تواند سبب التهاب بیشتر بافت ها در این مسیرهای هوایی شود. این امر می تواند تشخیص مشکلات اساسی در تنفس مانند آسم را دشوار کند.

کودکان مبتلا به آسم ممکن است دارای علائم زیر باشند:

  • مشکل در خوردن یا مکیدن شیر
  • نفس نفس زدن حین فعالیت هایی که نباید آنها را در معرض باد قرار داد
  • سرفه ناخوشایند
  • سرفه، مخصوصا در هنگام شب
  • تنفس سخت
  • تنفس سریع که سبب انقباض پوست اطراف دنده ها و گردن می شود
  • سرماخوردگی های مکرر که در سینه مستقر می شوند

علائم رایج در میان کودکان با سن بیشتر شامل:

  • خس خس یا صدای جیغ، مخصوصا در هنگام بازدم
  • حس با خوردگی پس از فعالیت های جسمانی
  • گرفتگی قفسه سینه
  • سرفه

این علائم را می توان به آسانی با سرفه و سرماخوردگی اشتباه گرفت، زیرا کودکان در اوایل سنین خود مستعد این دو وضعیت هستند.

هرچند اگر این علائم استمرار داشته باشند، با پزشک کودک خود درباره احتمال آسم صحبت کنید.

تفاوت بیماری مزمن انسدادی ریه و آسم

بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) و آسم معمولا با هم اشتباه گرفته می شوند. هر دوی آنها دارای علائم مشابه هستند، مانند خس خس، سرفه و مشکل تنفسی. هرچند این دو وضعیت تا حدودی باهم فرق می کنند.

COPD یک کلمه گسترده است که برای شناسایی گروهی از بیماری های در حال پیشرفت ریوی استفاده می شوند که شامل برونشیت و نفخ مزمن می شوند. این بیماری ها بخاطر التهاب مسیرهای هوا سبب کاهش جریان هوا می شوند. این وضعیت ها با گذر زمان وخیم تر می شوند.

آسم می تواند در هر سنی اتفاق بیافتد که بیشتر تشخیص ها از دوران کودکی نشات می گیرند. بیشتر مردم مبتلا به COPD در زمان تشخیص، حداقل ۴۵ سال دارند.

بیش از ۴۰% مردم مبتلا به COPD مبتلا به این بیماری نیز هم هستند و خطر ابتلا به هر دو وضعیت با افزایش سن بالا می رود.

هنوز علل این بیماری مشخص نیست اما می دانیم که حمله های آسم در نتیجه قرار گیری در معرض محرک هایی مانند فعالیت های ورزشی یا عطر ایجاد می شوند. این محرک ها می توانند سبب وخیم تر شده مشکلات تنفسی شوند.

سیگار کشیدن رایج ترین علت COPD است. در حقیقت طبق گزارش موسسه ملی قلب، شش و خون، سیگار کشیدن سبب ۹ الی ۱۰% مرگ های ناشی از COPD می شود.

هدف از درمان این بیماری و COPD کاهش علائم بگونه ایست که بتوان یک سبک زندگی فعال را حفظ کرد.

مدیریت

علاوه بر استفاده از داروهای نگهداری، می توانید روزانه کارهایی را برای سلامتی بیشتر خود و کاهش خطر حملات آسم انجام دهید. این فعالیت ها عبارتند از:

داشتن رژیم غذایی سالم تر:

خوردن غذاهای سالم و داشتن رژیم غذایی متعادل می تواند سبب بهبود سلامت عمومب شود، که این امر سبب کاهش خطرات حملات آسم می شود. در این راستا طبق تحقیقات، حذف غذاهای فرآوری شده می تواند به از بین رفتن خطر حمله آسم کمک کند.

حفظ وزن سالم:

این بیماری در افراد چاق و سنگین وزن بیشتر است. کاهش وزن می تواند برای قلب، مفاصل و شش ها مفید باشد.

ترک سیگار:

محرک هایی مانند سیگار سبب تحریک این بیماری می شوند. همچنین شما را در معرض بیشتر خطر COPD قرار می دهند.

ورزش منظم:

فعالیت می تواند سبب تحریک حمله آسم شود اما ورزش منظم در واقع باعث کاهش خطر مشکلات تنفسی می شود. فعالیت های هواری سبب تقویت شش ها شده و به تنفس بهتر کمک می کنند.

مدیریت استرس:

استرس می تواند سبب تحریک علائم این بیماری شود. استرس توقف حمله آسم را نیز دشوارتر می کند. راه های سالمی برای کاهش استرس و نگرانی خود بیابید.

غذاهای سرشار از مواد مغذی در کاهش علائم نقشی حیاتی دارند اما غذاهای آلرژی زا می توانند سبب تحریک آنها شوند.

خطرات

ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی را می توان به پیشرفت این بیماری نسبت داد. این عوامل عبارتند از:

نژاد:

افریقایی- امریکایی ها و نژادهای پورتویی بیشتر در معرض آسم هستند.

جنسیت:

تشخیص این بیماری در پسران نسبت به دختران در دوران کودکی بیشتر است. هرچند در بزرگسالی، آسم در زنان بیشتر از مردان تشخیص داده می شود.

ژنتیک:

کودکانی که والدینشان مبتلا به آسم بوده اند، بیشتر در معرض این بیماری خواهند بود.

سابقه سلامتی:

افرادی که وضعیت های خاص مانند اگزما یا آلرژی در آنها تشخیص داده شده، احتمال بیشتری برای تشخیص این بیماری در آنها وجود دارد.

سن:

آسم می تواند در بزرگسالی توسعه یابد اما اکثر تشخیص های مربوط به این بیماری، زمانی انجام می شوند که فرد در دوران کودکی است.

محیط:

افرادی که در مناطق آلوده زندگی می کنند، مستعد پیشرفت بیشتر این بیماری هستند.

وزن:

کودکان و بزرگسالان چاق و با اضافه وزن، احتمال بیشتری برای توسعه این بیماری دارند.

 

فاکتورهای دیگری نیز سبب افزایش تشخیص آسم در افراد می شوند.

آسم در دوران بارداری

آسم در دوران بارداری

آسم در دوران بارداری

آسم بر روی ۸% از زنان باردار در سال های بارداری تاثیر می گذارد، بنابراین جای تعجب نست که این بیماری یکی از رایج ترین بیماری هایی باشد که زنان باردار تجربه می کنند.

راهی برای دانستن نحوه تاثیر گذاری آسم بر روی بارداری وجود ندارد. برخی از مادران تغییری را تجربه نمی کنند. در برخی زنان، بارداری ممکن است سبب بهبود یا وخامت این بیماری شود. در صورت وخیم شدن علائم، این اتفاق در دو یا سه ماهه اول رخ می دهد.

برخی از زنان نیز شروع آسم را در حین بارداری تجربه می کنند.

اگر مبتلا به این بیماری هستید، می بایست در دوران بارداری برای کاهش خطراتی که متوجه شما و کودکتان است، همیشه تحت نظر پزشک باشید.

شاید نیاز به تنظیم مقدار داروهای نگهداری باشد. پزشک همچنین می تواند در مواقع وخیم شدن علائم داروهایی را که قبل از بارداری استفاده می کردید را با داروهای کنونی تغییر دهد.

درمان آسم در دوران بارداری بسیار حیاتی است. آسمی که درمان نشده، می تواند منجر به مشکلاتی نظیر موارد زیر شود:

  • بیماری شدید صبحگاهی
  • زایمان زودرس
  • فشار خون بالای مرتبط به بارداری
  • مسمومیت حاملگی

اگر کودک شما اکسیژن کافی دریافت نکند، ممکن است مشکلات مربوط به سلامتی را تجربه کند.

نتیجه گیری

در حال حاضر درمانی برای این بیماری وجود ندارد. هرچند درمان های موثر زیادی وجود دارند که سبب کاهش علائم می شوند. تغییرات در سبک زندگی و داروها سبب بهبود کیفیت زندگی می شوند.

هر چه بیشتر بدانید، عملکرد شش ها بهتر شده و حس بهتری خواهید داشت. با پزشک خود درباره موضوعات زیر صحبت کنید:

  • نوع بیماری خود
  • محرک های علائم
  • تعیین بهترین درمان های روزانه
  • برنامه درمانی برای یک حمله آسم

منبع: هلس لاین

توجه: مطالب بخش پزشکی و سلامت سایت تاروت رنگی فقط جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارند. این مطالب توصیه پزشکی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان کرد.

نظر خود را بیان کنید

  اشتراک  
Notify of