ذات الریه – علت، علایم، تشخیص، پیشگیری و درمان آن

ریه و مشکلات تنفسی ۲۹ مرداد ۱۳۹۸ بدون دیدگاه

ذات الریه یا سینه پهلو چیست؟

ذات الریه یا سینه پهلو نوعی عفونت در شش هاست. این بیماری مسری نیست اما اغلب به خاطر عفونت قسمت بالایی دستگاه تنفس یعنی بینی و گلو ایجاد میشود که می تواند قابل سرایت باشد.

این عفونت می تواند بواسطه باکتری، ویروس یا قارچ ایجاد شود. ذات الریه باکتریایی شایع ترین نوع این بیماری در بزرگسالان است.

ذات الریه سبب التهاب در کیسه های هوا در شش ها می شود که کیسه هوایی نام دارند. اگر کیسه هوا با مایعات یا چرک پر شود، تنفس را دشوار می سازد.

ذات الریه ممکن است برای هر کس و در هر سنی اتفاق بیافتد. خطر ابتلای نوزادان زیر ۲ سال و افراد بالای ۶۵ سال بیشتر است.

عواملی که خطر ابتلا به این بیماری را بالا میبرند عبارتند از:

  • زندگی در مکان های بیمارستانی یا موسسات مراقبت از سالمندان
  • استفاده از دستگاه تهویه
  • بستری شدن مکرر در بیمارستان
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • بیماری های پیش رونده ریه مانند بیماری مزمن انسدادی ریه
  • آسم
  • بیماری های قلبی
  • سیگار کشیدن

ذات الریه تنفسی نوع خاصی از عفونت شش است که بواسطه استنشاق ناگهانی بزاق، غذا، مایعات یا استفراغ به داخل شش ها رخ می دهد. این نوع از ذات الریه مسری نیست.

افرادی که در خطر ابتلا به ذات الریه تنفسی هستند عبارتند از کسانی که:

  • بیش از حد از الکل یا مواد مخدر تفریحی استفاده می کنند.
  • دارای مشکلات پزشکی همچون آسیب مغزی یا مشکل در بلع هستند که بر روی رفلکس گگ (gag) تاثیر می گذارد.
  • در حال بهبودی بعد از عمل های جراحی هستند که نیازمند بیهوشی بوده اند.

ذات الریه

نگاه اجمالی

ذات الریه می بایست با شروع درمان شروع به بهبودی تدریجی کند. این بیماری جدی است و ممکن است نیاز به بستری شدن باشد. در بیشتر مواقع، تا بهبودی کامل به ۶ ماه زمان نیاز است.

پس از تشخیص اولیه، استراحت و وقف زمان بیشتر برای بهبودی بسیار مهم است. خوردن غذاهای مناسب و داشتن استراحت کافی، کلید بهبودی است.

پس از یک بار ابتلا به ذات الریه، این احتمال وجود دارد که مجددا به آن مبتلا شوید. با پزشک خود درباره نحوه ارتقاء سلامت کلی و کاهش هرچه بیشتر خطر کلی بیماری مشورت کنید.

علت ذات الریه

همانطور که گفته شد، این بیماری اغلب به دنبال عفونت قسمت بالایی دستگاه تنفس اتفاق می افتد که منجر به التهاب کیسه های هوایی در شش ها می شود.

اگر کیسه های هوا با مایعات یا چرک پر شود، تنفس با مشکل مواجه می شود.

بیماری های ویروسی مانند سرماخوردگی و آنفولانزا و سایر بیماری های باکتریایی و قارچی میتوانند از علل ایجاد این عفونت باشند.

ذات الریه باکتریایی شایع ترین نوع این بیماری در بزرگسالان است.

میکروب های ناقل بیماری می توانند از طرق زیر منتشر شوند:

  • از طریق تماس، مانند دست دادن و بوسیدن
  • از طریق هوا، مانند سرفه یا عطسه بدون پوشاندن جلوی دهان یا بینی
  • از طریق لمس سطوح
  • از طریق تماس با پزشکان و تجهیزات در بیمارستان ها و کلینیک های پزشکی

انواع ذات الریه

انواع اصلی ذات الریه بنا به علت عفونت، مکان انتقال آن و نحوه ایجاد عفونت دسته بندی می شوند.

انواع عفونت ناشی از میکروب

ذات الریه را می توان براساس ارگانیسمی که سبب عفونت شده دسته بندی نمود.

ذات الریه باکتریایی:

شایع ترین علت این نوع بیماری، استرپتوکوکوس ریوی است. کلمیدوفیلا پنو موفیلا و لژیونلا پنوموفیلا نیز از جمله ذات الریه های باکتریایی هستند.

ذات الریه ویروسی:

ویروس های تنفسی اغلب علت اصلی این بیماری هستند، مخصوصا در کودکان و افراد مسن. ذات الریه ویروسی معمولا جدی نبوده و نسبت به نوع باکتریایی آن مدت زمان کمتری در بدن می ماند.

ذات الریه میکوپلاسما:

ارگانیسم های میکوپلاسما، ویروس یا باکتری نیستند بلکه دارای ویژگی های هر دو گروهند. میکروپلاسماها در کل سبب ذات الریه خفیف و بیشتر در کودکان بزرگ تر و بزرگسالان می شوند.

ذات الریه قارچی:

قارچ های موجود در خاک یا فضله پرندگان می تواند سبب این بیماری در افرادی شود که حجم بالایی از این ارگانیسم ها را استنشاق می کنند.

این عوامل سبب ذات الریه در افراد مبتلا به بیماری های مزمن و سیستم ایمنی ضعیف می شود.

نوعی از ذات الریه قارچی وجود دارد که ذات الریه پنوموسیستیس جیرووسی (PCP) نامیده می شود. این وضعیت در کل بر روی افراد با سیستم های ایمنی ضعیف مانند مبتلایان به ایدز تاثیر می گذارد. در حقیقت PCP می تواند یکی از اولین نشانه های عفونت در مبتلایان به ایدز باشد.

انواع بر اساس مکان

ذات الریه را می توان براساس مکانی که وارد بدن شده نیز دسته بندی نمود.

ذات الریه حاصل از بیمارستان (HAP):

این نوع بیماری باکتریایی بخاطر حضور در بیمارستان وارد بدن می شود و از انواع دیگر جدی تر است، زیرا باکتری موجود در ذات الریه مقاومت بیشتری در برابر آنتی بیوتیک ها نشان می دهد.

ذات الریه حاصل از اجتماع (CAP):

این نوع بیماری در خارج از محیط پزشکی یا مکان های موسساتی وارد بدن می شود.

انواع بر اساس نحوه حصول آن

ذات الریه را می توان براساس نحوه حصول آن نیز دسته بندی نمود.

ذات الریه استنشاقی:

این نوع بیماری زمانی اتفاق می افتد که شما باکتری را از غذا، نوشیدنی یا بزاق استنشاق می کنید. این نوع بیشتر زمانی حادث می شود که شما مشکلات بلع دارید یا بسیار تحت تاثیر تسکین استفاده از داروها، الکل یا برخی انواع مواد مخدر هستید.

ذات الریه مرتبط با تهویه (VAP):

افرادی که از تهویه هوا استفاده می کنند، مبتلا به نوعی ذات الریه می شوند که VAP نام دارد.

علائم ذات الریه

علائم این بیماری می توانند خفیف یا تهدید کننده زندگی شخص باشند.

معمولا علایم این بیماری پس از ۲۴ تا ۴۸ ساعت بروز می‌کند. اما ممکن است سرعت بروز آنها آهسته‌تر باشد و چند روز طول بکشد.

شایع ترین علائم این بیماری عبارتند از:

  • سرفه همراه با خلط
  • تب و لرز و تعریق
  • تنگی نفس
  • درد در قفسه سینه

علایم کمتر شایع در ذات الریه عبارتند از:

  • سرفه‌ی خونی یا خلط خونی
  • سردرد
  • استفراغ و حالت تهوع
  • خس‌خس سینه
  • درد عضلات و مفاصل
  • احساس گیجی و ناآگاهی از زمان و مکان‌، مخصوصا در سالمندان

علائم بیماری بنا به نوع عفونت

ذات الریه ویروسی

با علائمی مانند سرماخوردگی شروع می شود، مانند خس خس سینه. پس از ۱۲-۳۶ ساعت تب شروع می شود.

ذات الریه باکتریایی

می تواند سبب تب بالای ۴۰ درجه سانتی گراد با عرق خیلی زیاد، آبی شدن رنگ ناخن ها و لب ها و گیجی شود.

علائم بیماری بنا به سن

  • تنفس سریع در کودکان زیر ۵ سال
  • استفراغ، کاهش انرژی یا مشکل در خوردن و آشامیدن در نوزادان
  • دمای پایین تر از حالت عادی در بدن افراد مسن تر

آیا ذات الریه واگیردار است؟

بیشتر انواع ذات الریه واگیردار است.

هر دو ذات الریه باکتریایی و ویروسی می توانند بواسطه استنشاق قطره های عفونی در هوا از طریق عطسه یا سرفه منتقل شوند.

اما اگر از طریف ذات الریه قارچی در طبیعت دچار عفونت شوید، این بیماری از فردی به فرد دیگر منتقل نمی شود.

چه کسی در معرض ذات الریه است؟

هر فردی می تواند مبتلا به این بیماری شود اما این افراد در معرض خطر بالاتری از ابتلا هستند:

  • نوزادان از تولد تا ۲ سالگی و افرادی ۶۵سال به بالا
  • افراد با تجربه سکته مغزی، کسانی که مشکل بلعیدن دارند یا علیل هستند
  • افراد با سیستم ایمنی ضعیف بعلت بیماری یا استفاده از داروهایی مانند استروئید ها یا داروهای مخصوص سرطان
  • افراد سیگاری، یا کسانی که از مواد مخدر استفاده می کنند یا بیش از حد الکل مصرف می کنند
  • افراد مبتلا به وضعیت های مزمن پزشکی مانند آسم، فیبروز کیست دارد، دیابت یا سکته قلبی

تشخیص ذات الریه

تشخیص ذات الریه

تشخیص ذات الریه

پزشک با طرح سوالاتی راجع به زمان پدیدار شدن اولین علائم و سابقه پزشکی شروع می کند.

همچنین یک آزمایش جسمی نیز به عمل می آورد. این آزمایش شامل گوش دادن به شش ها با یک گوشی طبی برای شناسایی هرگونه صدای غیر طبیعی مانند جز جز است.

پزشک می تواند یک آزمایش اشعه ایکس از قفسه سینه بعمل آورد. زیرا ذات الریه از طریق آزمایشات جسمانی و اشعه ایکس قابل تشخیص است.

اما بنابه شدت علائم و خطر این آزمایشات، پزشک یک یا چند نمونه از آزمایشات زیر را تجویز می کند:

آزمایش خون:

در این آزمایش وجود عفونت مشخص می شود اما علت ایجاد آن را نمی توان مشخص نمود

آزمایش بزاق:

این آزمایش نمونه ای از شش ها را فراهم می کند که بواسطه آن می توان علت عفونت را تشخیص داد.

اکسیژن سنجی خون:

با قرار دادن یکی از انگشتان در یک سنسور اکسیژن می توان میزان حرکت کافی اکسیژن به داخل جریان خون را مشخص نمود.

آزمایش ادرار:

در این آزمایش وجود انواعی از میکروب ها مشخص می شود.

سی تی اسکن:

این تست تصویری واضح تر و با جرییات بیشتر از شش ها را فراهم می کند.

نمونه مایع:

اگر پزشک نسبت به وجود مایع در قسمت غشای ریه در قفسه سینه تردید داشته باشد، با استفاده از یک سوزن که در میان دنده ها قرار داده می شود کمی مایع نمونه برداری می کند. در این تست علت عفونت مشخص می گردد.

نایژه بین (برونکسکوپ):

این تست با استفاده از دوربین در انتهای یک لوله منعطف به دنبال مسیرهای هوا در شش های شما می گردد و به آرامی مسیر گلو را به داخل شش ها پایین می رود.

پزشک در صورت شدید بودن علائم یا زمان بستری شدن در بیمارستان و عدم واکنش بدن به آنتی بیوتیک ها این آزمایش را انجام می دهد.

 

درمان ذات الریه

درمان تجویز شده

اگر ذات الریه شما بخاطر عفونت باکتریایی بوجود آمده است، پزشک برایتان آنتی بیوتیک تجویز می کند. اغلب بیماران طی ۱ تا ۳ روز به درمان پاسخ می دهند.

در صورت لزوم پزشک می تواند برای بهبود درد یا تب داروهای بدون نسخه را تجویز کند (OTC). این داروها شامل آسپرین، ایبوپروفن و استامینوفن می باشند.

پزشک ممکن است برای بهبود سرفه، داروی ضد سرفه تجویز کند تا بتوانید استراحت کنید. هرچند سرفه کردن به بیرون آمدن مایع از شش ها کمک می کند، بنابراین نیازی نیست که کاملا جلوی سرفه را بگیرید.

همچنین با توجه به علایمتان می توانید از درمان های تنفسی یا اکسیژن استفاذه کنید. پزشک براساس علائمتان تصمیم گیری خواهد نمود.

درمان خانگی

درمان خانگی ذات الریه نمی توانند سبب درمان این بیماری شوند اما می توان از آنها در مدیریت موثر علائم بیماری استفاده کرد.

اگرچه این درمان ها جایگزین برنامه درمانی مورد تایید پزشکتان نیست. شما می بایست در کنار استفاده از این درمان های تکمیلی، توصیه های پزشک خود را نیز پیگیری نمایید.

می توانید با روش های زیر به بهبودی خود کمک کرده و از تکرار مریضی جلوگیری کنید:

  • استفاده از داروها طبق تجویز
  • استراحت زیاد
  • نوشیدن مایعات زیاد
  • نوشیدن انواع دمنوش مانند نعناع، زنجبیل و زردچوبه
  • خوردن سوپ
  • قرقره مداوم آب نمک

بستری شدن

اگر علائمتان خیلی شدید است یا مشکلات دیگری درباره سلامتی دارید، می بایست بستری شوید.

در بیمارستان پزشکان می توانند ضربان قلب، دمای بدن و تنفس شما را کنترل کنند. درمان می تواند شامل:

آنتی بیوتیک های داخل وریدی:

این آنتی بیوتیک ها را در داخل رگ تزریق می کنند.

تنفس درمانی:

در این درمان از تکنیک های مختلفی استفاده می شود، مانند رساندن مستقیم داروهای خاصی به داخل شش ها. درمانگر تنفس می تواند برای حداکثر نمودن اکسیژن رسانی، به شما در انجام ورزش های تنفسی کمک کند.

اکسیژن درمانی:

این درمان به حفظ سطح اکسیژن در جریان خون کمک می کند. می توانید اکسیژن را از طریق یک لوله خیشومی یا یک ماسک صورت دریافت کنید. اگر شدت بیماری در شما بالاست، شما نیاز به یک دستگاه تهویه خواهید داشت (دستگاهی که تنفس را تقویت می کند).

بهبودی

زمان بهبود هم مانند درمان به نوع این بیماری، شدت آن و سلامت عمومی شما بستگی دارد.

افراد جوانتر یک هفته پس از بیماری به حالت طبیعی باز می گردند. افراد دیگر مدت زمان بیشتری را برای بهبود احتیاج دارند و ممکن است دچار خستگی ادامه دار شوند.

اگر علائمتان شدید است، بهبود شما چند هفته به طول می انجامد.

وضعیت های مزمن وخیم شده

اگر هم اکنون مشکلی در سلامتی دارید، ذات الریه آن را بدتر می کند. این وضعیت ها شامل نارسایی احتقانی قلب و نفخ می باشند.

ذات الریه در افراد خاصی خطر حمله قلبی را افزایش می دهد.

مشکلات بالقوه

ذات الریه بخصوص در افرادی که دارای سیستم ایمنی ضعیف یا بیماری های مزمنی مانند دیابت هستند، مشکلاتی را بوجود می آورد. این مشکلات عبارتند از:

باکترمی:

باکتری حاصل از عفونت این بیماری ممکن است به داخل جریان خون راه یابد. این امر منجر به فشار خون پایین خطرناک، شوک عفونی و در برخی موارد از دست رفتن عضو می شود.

ورم چرکی شش:

اینها حفره هایی در شش هستند که حاوی چرک می باشند.

تنفس معیوب:

در زمان تنفس ممکن است در دریافت اکسیژن مشکل داشته باشید. شاید لازم باشد از تهویه هوا استفاده کنید.

سندروم دیسترس تنفسی حاد:

این سندرم شکل شدید تنفس معیوب است که حالتی اضطراری است.

پلورال افوژن:

اگر این بیماری درمان نشود، مایع در غشای ریه جمع خواهد شد. این پرده غشایی نازک است که بین قسمت خارجی شش و قسمت داخلی قفسه سینه قرار دارد.

مایعی که در این قسمت قرار می گیرد ممکن است عفونی شده و نیاز به خارج کردن داشته باشد.

مرگ:

در برخی موارد ذات الریه می تواند منجر به مرگ شود. در امریکا سالانه ۲-۳ میلیون نفر مبتلا به ذات الریه می شوند که از این تعداد حدود ۶۰ هزار نفر جان خود را از دست می دهند.

آیا می توان از ذات الریه جلوگیری کرد؟

در بسیاری از موارد می توان از این بیماری پیشگیری کرد.

واکسن ذات الریه

پیشگیری از ذات الریه

پیشگیری از ذات الریه

استفاده از واکسن اولین سد دفاعی در برابر ابتلا به ذات الریه است. واکسن احتمال ابتلا به این بیماری را کاهش داده اما آن را از بین نمی برد.

این بیماری اغلب می تواند به واسطه آنفولانزا ایجاد شود، پس از تزریق سالانه واکسن آنفولانزا اطمینان حاصل کنید.

طبق گزارش موسسات ملی سلامت، واکسن های ذات الریه از تمامی وضعیت ها پیشگیری نخواهد کرد.

اما اگر از واکسن استفاده کرده باشید، دوران مریضی شما کوتاه تر و شدت و خطر مشکلات آن خفیف تر خواهد بود.

دو نوع واکسن ذات الریه وجود دارد:

واکسن درهم آمیخته پنوموکوکال (PCV13)

واکسن پلی ساکارید پنوموکوکال (PCV23)

واکسن در هم آمیخته پنوموکوکال از ۱۳ نوع باکتری که سبب عفونت های جدی در کودکان و بزرگسالان می شود، جلوگیری می کند. PCV13 بخشی از پروتکل واکسیناسیون استاندارد برای کودکان است و توسط متخصص اطفال انجام می پذیرد. در نوزادان تزریق مقدار سه یا چهار دوز از این واکسن از دو ماهگی شروع می شود. آخرین دوز واکسن در ۱۵ ماهگی به نوزادان تزریق می شود.

در افراد ۶۵ سال به بالا، PCV13 در یک مرحله تزریق می شود. پزشک می تواند تزریق مجدد واکسن را برای ۵-۱۰ سال آتی توصیه نماید. افراد در سنین مختلف که مثلا بخاطر سیستم ایمنی ضعیف در معرض خطر هستند نیز می بایست از این واکسن استفاده کنند.

واکسن پلی ساکارید پنوموکوکال یک واکسن تک دوزی است که از بدن در برابر ۲۳ نوع باکتری محافظت می کند. این واکسن برای کودکان توصیه نمی شود و فقط برای افراد بالای ۶۵ سالی که واکسن PCV13 را دریافت نموده اند، مورد استفاده قرار می گیرد. این واکسن معمولا یک سال بعد از واکسن اول تزریق می شود.

افراد سیگاری بین ۱۹-۶۴ سال که در وضعیتی هستند که در معرض خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند نیز می بایست از این واکسن استفاده کنند. افرادی که در ۶۵ سالگی واکسن PCV23 را دریافت نموده اند، در کل بعد از آن نیازی به تزریق مجدد واکسن ندارند.

هشدارها و عوارض جانبی

عوارض سینه پهلو در کودکان کم‌سن، سالمندان و افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند دیابت، شدیدتر است.

عوارض احتمالی سینه پهلو عبارتند از:

پلورزی (پلوریت):

این مشکل با ایجاد التهاب در پوشش میان ریه و قفسه‌ی سینه (پرده‌ی جنب) باعث نارسایی‌های تنفسی در فرد می‌شود.
آبسه‌ی ریوی:

این عارضه‌ی سینه پهلو نادر است، اما بیشتر در افرادی مشاهده می‌شود که به بیماری‌ دیگری مبتلا هستند یا سابقه‌ی سو‌ءمصرف در نوشیدنی‌های الکلی داشته‌اند.
گندخونی (سپتی‌سمی):

این عارضه‌ی ناشی از سینه پهلو نادر ولی بسیار خطرناک است.

افرادی که در ذیل به آنها اشاره شده، نباید از واکسن ذات الریه استفاده کنند:

  • افرادی که به واکسن یا هرگونه ماده ای در آن آلرژی دارند
  • افرادی که به PCV7 ،نوع قدیمی واکسن ذات الریه، آلرژی دارند
  • زنان باردار
  • افرادی که دارای سرماخوردگی، آنفولانزای شدید یا سایر بیماری ها هستند

هر دو نوع واکسن ذات الریه دارای برخی عوارض جانبی می باشند که عبارتند از:

  • قرمزی و تورم محل ترزیق
  • درد عضله ها
  • تب
  • لرز

کودکان نباید همزمان واکسن ذات الریه و آنفولانزا را دریافت نمایند. این موضوع احتمال تشنج های ناشی از تب را افزایش می دهد.

پیشگیری از ذات الریه

مواردی وجود دارند که شما می توانید در کنار واکسن ذات الریه انجام دهید. عادات سالم که سبب تقویت سیستم ایمنی می شود، می تواند سبب کاهش خطر ابتلا به این بیماری شود.

کارهایی که می توانید انجام دهید عبارتند از:

  • پرهیز از کشیدن سیگار
  • شستن مکرر دست ها با آب گرم و صابون
  • پاک کننده های الکلی برای تمیز کردن دست ها در مواقعی که نمی توانید دست هاینان را بشویید
  • پرهیز از تماس با افراد بیمار
  • استراحت کافی
  • خوردن غذاهای سالمی که سرشار از میوه، سبزیجات، فیبر و پروتئین هستند

دور کردن کودکان و نوزادان از افرادی که مبتلا به سرماخوردگی یا آنفولانزا هستند، می تواند به کاهش خطر ابتلا کمک کند.

همچنین بینی نوزادان را تمیز و خشک نگه دارید و به کودکان نحوه استفاده از دستمال کاغذی را در هنگام عطسه و سرفه بجای استفاده از دستشان آموزش دهید.

این امر می تواند به کاهش شیوع میکروب کمک کند.

اگر در حال حاضر سرما خورده اید و نگران تبدیل شدن بیماریتان به این بیماری هستید، با پزشک خود درباره مراحل پیشگیری مشورت کنید.

نکات دیگر عبارتند از:

  • در دوره نقاهت سرماخوردگی یا سایر بیماری ها به اندازه کافی استراحت کنید.
  • برای درمان یبوست مقدار مصرف مایعات را افزایش دهید.
  • از دستگاه بخور برای افزایش رطوبت محیط استفاده کنید.
  • برای تقویت سیستم ایمنی مکمل هایی نظیر ویتامین C و زینک مصرف کنید.

نکاتی برای پرهیز از ذات الریه پس از عمل جراحی:

  • ورزش های تنفس عمیق و سرفه با همراهی پزشک یا پرستارتان
  • تمیز نگه داشتن دست ها
  • بالا نگه داشتن سر
  • رعایت بهداشت دهان با استفاه از داروهای ضد عفونی کننده مانند کلوراکسیدین
  • نشستن تا حد امکان و قدم زدن در صورت داشتن توانایی

نکاتی برای بهبود

اگر این بیماری شما بخاطر عفونت باکتریایی بوجود آمده است، پزشک برایتان آنتی بیوتیک تجویز می کند. همچنین بنا به علائمتان می توانید درمان های تنفسی یا اکسیژن را انجام دهید.

پزشک بر اساس علائمتان تصمیم گیری خواهد نمود.

همچنین اگر سرفه باعث عدم استراحت کافی می شود، می توانید از داروهای ضد سرفه استفاده کنید. هرچند سرفه می تواند به حذف چرک از شش ها کمک کند.

استراحت و نوشیدن مایعات زیاد، می تواند به روند بهبود سرعت ببخشد.

نتیجه گیری

بیشتر مردم به درمان ها پاسخ داده و بهبود می یابند. هرچند در برخی افراد، ذات الریه می تواند سبب وخیم تر شدن وضعیت های مزمن یا ایجاد مشکلات شود.

این بیماری عفونت جدی قسمت بالایی دستگاه تنفسی است که به شش ها شیوع پیدا می کند. این بیماری می تواند به وسیله میکروب های مختلف مانند ویروس ها و باکتری ها ایجاد شود.

به نوزادان زیر ۲ سال و افراد بالای ۶۵ سال توصیه می شود که حتما از واکسن ذات الریه استفاده کنند.

سایر افراد در خطر ابتلا نیز باید از واکسن استفاده کنند. داشتن عادات سالم و رعایت بهداشت می تواند خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهد.

ذات الریه

ذات الریه

منبع: مدیکال نیوز تودیهلس لایندکتر اکس

توجه: مطالب بخش پزشکی و سلامت سایت تاروت رنگی فقط جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارند. این مطالب توصیه پزشکی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان کرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *