زندگی نامه حافظ شاعر مشهور ایرانی

افراد مشهور ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ بدون دیدگاه

خواجه شمس الدین محمد متخلص به حافظ و ملقب به لسان الغیب، یکی از شاعران فارسی زبان در قرن هشتم هجری بود. وی یکی از بزرگ ترین غزل سرا های زبان فارسی است. برخی نوشته اند که به خاطر این که حافظ کل قرآن بوده است، به این نام شهرت یافته است. بسیاری از ابیات او نیز ترجمه قسمت هایی از قرآن است.
حافظ مدهب شافعی داشته ولی در علی رغم این موضوع با استناد به برخی از ابیات دیوان وی، او گرایش خاصی به اهل بیت داشته است.
حافظ یکی از محبوب ترین شعرا نزد ایرانیان است که آثارش نه تنها در ایران بلکه در سراسر جهان شهرت دارد.

خواجه شمس الدین محمد متخلص به حافظ و ملقب به لسان الغیب

زندگی نامه حافظ

حافظ در سال ۷۲۶ ه.ق در شهر شیراز متولد شده است. شهرت اصلی وی و راز جاودانگی آن تا کنون، غزل سرایی و سرودن غزل های بسیار زیبا و پر مفهوم می باشد.
نام پدرش حافظ بهاء الدین بوده است که در دوره سلطنت اتابکان فارس از اصفهان به شیراز مهاجرت کرده است. شمس الدین در دوره کودکی خود به مکتب و مدرسه می رفت و به یادگیری علوم نزد علمای زادگاه خود پرداخت.
در دوران جوانی اش به تمام علوم مذهبی و ادبی تسلط کامل داشت. همچنین قرآن را نیز حفظ کرده بود و در دهه بیستم زندگی اش به یکی از مشاهیر علم و ادب در سرزمین خود مبدل شد. به خاطر حفظ بودن قرآن نیز تخلص حافظ را برای خود انتخاب کرد.

شغل حافظ

شمس الدین در دوره جوانی در یک نانوایی مشغول به کار بوده است و نان های آماده شده را به منطقه ثروتمندنشین شهر می رسانده است.
شمس الدین در دوره شاه شیخ ابواسحاق به دربار راه پیدا کرد و شغل دیوانی و حکومتی پیدا کرد. حافظ علاوه بر دربار شاه ابواسحاق در دربار دیگر شاهان مثل شیخ مبارزالدین، شاه شجاع، شاه منصور و شاه یحیی نیز راه پیدا کرده بوده است. پس امرار معاش و درآمد اصلی حافظ از دربار و شغل دیوانی بوده است و شاعری و غزل سرایی حرفه اصلی او محسوب نمی شده است.

همچنین بخوانید:  افراد مشهور متولد امروز – ۷ فروردین

خانواده حافظ

حافظ طی یکی از آن روز ها که نان ها را به منطقه اعیان نشین و ثروتمند می برد، با دختری به نام شاخ نبات رو به رو می شود و مبهوت زیبایی و جمال او شده بود.
شمس الدین برای رسیدن به یار و معشوقه خود، ۴۰۰ شبانه روز در آرامگاه باباکوری شب زنده داری و با خداوند دعا و راز و نیازی می کرد. در نهایت شاخ نبات را به دست می آورد و حاصل این ازدواج یک فرزند بود.
گروهی می گویند که نام همسر حافظ، نسرین بوده و حافظ شیرین زبانی و طنین خوش او را به شاخ نبات، تشبیه کرده بوده است.
جالب است بدانید که حافظ یک بار در عمر خود مزدوج شده بوده و فقط یک فرزند داشته است. متأسفانه این فرزند در دوره جوانی در حین سفر به هند به همراه شمس الدین، در نیمه راه فوت می کند. حافظ پس از مرگ همسرش، همسر دیگری اختیار نکرد و تا پایان عمر خودش به او وفادار باقی ماند.

وفات و مرگ حافظ

حافظ در سال ۹۷۱ ه.ق و یا ۷۹۲ ق وفات یافته است و در گلگشت مصلی که در آن زمان منطقه ای زیبا و با صفا بوده است، به خاک سپرده شده است. همان طور که می دانید و یا حتی دیده اید، آرامگاه حافظ، امروزه یکی از جاذبه های مهم گردشگری به شمار می رود.
حافظ بیشتر عمرش را در شیراز بوده و سفر های کم و کوتاه مدتی برای او ثبت کرده اند.
روایت و حکایتی درباره دفن حافظ داریم:
گویند که در روزی که حافظ از دنیا می رود، عده ای از مردم به فتوای مفتی شهر شیراز به کوچه بازار می ریزند و از دفن جسد حافظ در مصلای شهر مانع می شوند.
در آن دوره به علت اینکه حافظ در مضمون اشعار خود، از می نوشیدن و شراب خواری سخن می گفته است؛ عده ای با دفن او به شیوه اسلام، مخالف بودند اما برخی دیگر از جمله اندیشمندان، دیگر شعرا و فرهیختگان حافظ را انسانی شریف، معتقد و مسلمان می دانسته اند و با این عده معترض، مخالفت و مقابله کردند.
پس از جر و بحث و دعوا های بسیار،تصمیم گرفتند که برای حل این اختلاف و دو دستگی برای دفن حافظ، تفعلی به دیوان خود حافظ بزنند و هرچه آمد به آن عمل کنند. کتاب را به دست کودکی می دهند و پس از باز شدن صفحه، روایت است که این بیت آمده:

همچنین بخوانید:  افراد مشهور متولد امروز – ۸ فروردین

“قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ که گرچه غرق گناه است، می رود به بهشت”

در جایی دیگر نشوته شده که این غزل آمده است:

“عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت…………..که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش………………هر کسی آن دِروَد عاقبت کار که کشت
همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست…همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت”

همه از این شعر متأثر شدند و بدخواهان و دشمنان حافظ نیز دهانشان بسته شد. حافظ را در گلگشت مصلی دفن می کنند و از آن روز حافظ به “لسان الغیب معروف می شود.”

حافظ چهره محبوب و شریفی در بین ایرانیان دارد به طوری که رفتن به حافظیه را با زیارت آرامگاه حافظ یکسان می دانند. برای زیارت او، با آداب و رسوم و وضو و تزکیه قدم می گذارند. همچنین در کنار آرامگاه حافظ، به نشانه احترام کفش های خود را در می آورند.

آثار حافظ

دیوان حافظ دارای ۵۰۰ غزل، ۴۲ رباعی و چندین قصیده می باشد. اگر بخواهیم به طور متوسط بگوییم حافظ در هر سال فقط ۱۰ غزل سروده و دیوان اش را طی ۵۰ سال به اتمام رسانده است.
دیوان حافظ بیش از ۴۰۰ بار به زبان فارسی و زبان دیگر کشور ها ترجمه شده و به چاپ رسیده است.

4.8 5 رای
مطلبو دوست داشتی؟
در صورت تمایل این مطلب را با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
تلگرام واتس آپ فیس بوک پیامک
تلگرام واتس آپ فیس بوک پیامک
برچسب ها
اشتراک
اطلاع از
0 دیدگاه
بازخورد برخط
مشاهده تمامی دیدگاه ها